Beschikbare artikelen

Het ontginnen van land was een kostbare onderneming. Daarom deed men rond 1200 een beroep op kapitaalkrachtige instellingen om geld te investeren in de ontginningen. In ruil daarvoor bood men de investeerders het bestuur over de nieuwe polders aan en het recht om van de nieuwe boeren belasting te heffen. Op deze wijze hebben opnieuw Utrechtse Kerken stukken land van IJsselstein in handen gekregen. De polder Achtersloot en het nieuwe land van Meerloo kwamen in handen van de Kerk van Oud-Munster, Bralant en de Hoge- en Lagebiezen werden bezit van de Utrechtse Domkerk. Net als in het oude Eiteren lieten ook hier de Kerken het dagelijkse bestuur over aan edelen. Zo heerste in nieuw-Meerloo hetzelfde geslacht Van Meerloo als in oud- Meerloo, terwijl in de Achtersloot de familie Van Ruwiel regeerde.

De Lopikerwaard is in de 11e en 12e eeuw door de zogenaamde "cope-ontginningen" in cultuur gebracht. Voor dit plaats vond was het een moerasbosachtig gebied begroeid met o a wilgen, populieren, berken, en net. doorsneden door enkele veenriviertjes Het gebied was toen grotendeels in eigendom bij de geestelijke overheid en werd door middel van ontginningsovereenkomsten, de z g "copes", door de leenheren verkocht. Enkele plaatsnamen duiden hier nog op Benschop (Bens-cope) en Willeskop (Willes-cope). Tijdens de ontginning werden de rivieren en weteringen als basis gebruikt, waardoor de "slagen" ontstonden van ± 30 meter breed en ± 1200 meter lang. loodrecht vanaf de basislijn. Aan het einde hiervan ontstonden landscheidingen, de tegenwoordige houtkaden. Eind 13e eeuw was er een goed leefbaar gebied ontstaan dankzij ontginningen en dijkaanleg.