Inhoud van de bibliotheek

In 1925 schreef Herman de Man zijn meest bekende roman: "Het wassende water". De verfilming van dit boek door de NCRV was voor de Stichting WBL aanleiding om een boek te publice-ren over "de waard" en De Man. Enerzijds "de waard": de eeuwenlange strijd van de inwoners van de Lopikerwaard tegen het wassende water de ontginning van het gebied, de eerste bewoning, de bebouwingsgeschiedenis de veranderingen na de Tweede Wereldoorlog, en met name de invloed van de ruilverkaveling op de Lopikerwaard, anderzijds De Man: zijn jeugdjaren in de Lopikerwaard — het veelbewogen leven van de schrijver — de invloed hiervan op zijn vele romans en andere publikaties zijn plotselinge dood - onder tragische omstandigheden - in 1946. Aan het boek hebben meegewerkt: de historicus Bernt Feis (red.), de architekt Dick de Haan, de biologe Thea Horsmans en de neerlandicus (tevens bestuurslid van de Vereniging Herman de Man) Gé Vaartjes. Het onderwerp "De Lopikerwaard, in het land van Herman de Man" wordt door hen vanuit verschillende invalshoeken belicht. Het boek bevat een aantal citaten uit bekende boeken van Herman de Man - zoars."Heilig Pietje de Booy" en "De barre winter van negentig" - en meer dan 70 foto's, tekeningen eb kaartjes. Opgenomen zijn ook een aantal foto's uit de NCRV-film en het interieur van de boerderij, waar een aantal scènes werden opgenomen. "De Lopikerwaard, in het land van Herman de Man" verschijnt onder auspiciën van de Stichting WBL. Secr.: Pastoorsakker 1 3425 ET Snelrewaard

Voorwoord 

Er was eens - vele eeuwen geleden - een riviertje dat Lobeke heette, en zich door een veenwildernis kronkelde. Deze Lobeke vormde rond de 11e eeuw de uitvoerbasis voor de grote ontginning van de woestenij tussen de rivieren Lek, IJssel en Vlist. Aan de oevers van de Lobeke groeide in de loop der eeuwen het dorp Lopica, later Loopwijc, Locop en tenslotte Lopik genoemd. En zo werd Lobeke naamgever van de Lopikerwaard, een uitgestrekte schilderachtige polder in het Groene Hart van Holland. Een gevarieerde polder met een boeiende bevolking, gelegen in de zuid-westhoek van de provincie Utrecht. Salomon Herman Hamburger - beter bekend onder zijn schrijversnaam Herman de Man - bracht er zijn jeugd door. Uit zijn vele streekromans blijkt wel hoezeer hij aan de Lopikerwaard zijn hart had verpand. Treffend typeerde hij zichzelf in zijn roman ’Geiten’, als ’een zoeker naar het hart van mensen, die in het hart van Holland leven’. De jubilerende NCRV haalt deze, in 1946 bij een vliegtuig-ongeval omgekomen, zoeker en schrijver op bewonderingswaardige wijze voor het voetlicht via de verfilming van één van zijn karakteristieke romans. Het boek dat u nu in de hand genomen hebt, vraagt aandacht voor de waard en De Man; een gelukkige keuze. Een waardevol initiatief, dat grote waardering verdient. Het (beter) leren kennen van de Lopikerwaard en de schrijver Herman de Man is de moeite dubbel en dwars waard. Ja, ik hoop dat dit lezenswaardig en wetenswaardig boek zal bijdragen aan de belangstelling voor historie, cultuur en natuur van de kostelijke streek tussen Lek en IJssel. Drs. M.A.A. Schakel, Burgemeester van Lopik.

In 1925 schreef Herman de Man zijn meest bekende roman: "Het wassende water". De verfilming van dit boek door de NCRV was voor de Stichting WBL aanleiding om een boek te publice-ren over "de waard" en De Man. Enerzijds "de waard": de eeuwenlange strijd van de inwoners van de Lopikerwaard tegen het wassende water de ontginning van het gebied, de eerste bewoning, de bebouwingsgeschiedenis de veranderingen na de Tweede Wereldoorlog, en met name de invloed van de ruilverkaveling op de Lopikerwaard, anderzijds De Man: zijn jeugdjaren in de Lopikerwaard — het veelbewogen leven van de schrijver — de invloed hiervan op zijn vele romans en andere publikaties zijn plotselinge dood - onder tragische omstandigheden - in 1946. Aan het boek hebben meegewerkt: de historicus Bernt Feis (red.), de architekt Dick de Haan, de biologe Thea Horsmans en de neerlandicus (tevens bestuurslid van de Vereniging Herman de Man) Gé Vaartjes. Het onderwerp "De Lopikerwaard, in het land van Herman de Man" wordt door hen vanuit verschillende invalshoeken belicht. Het boek bevat een aantal citaten uit bekende boeken van Herman de Man - zoars."Heilig Pietje de Booy" en "De barre winter van negentig" - en meer dan 70 foto's, tekeningen eb kaartjes. Opgenomen zijn ook een aantal foto's uit de NCRV-film en het interieur van de boerderij, waar een aantal scènes werden opgenomen. "De Lopikerwaard, in het land van Herman de Man" verschijnt onder auspiciën van de Stichting WBL. Secr.: Pastoorsakker 1 3425 ET Snelrewaard

Voorwoord 

Er was eens - vele eeuwen geleden - een riviertje dat Lobeke heette, en zich door een veenwildernis kronkelde. Deze Lobeke vormde rond de 11e eeuw de uitvoerbasis voor de grote ontginning van de woestenij tussen de rivieren Lek, IJssel en Vlist. Aan de oevers van de Lobeke groeide in de loop der eeuwen het dorp Lopica, later Loopwijc, Locop en tenslotte Lopik genoemd. En zo werd Lobeke naamgever van de Lopikerwaard, een uitgestrekte schilderachtige polder in het Groene Hart van Holland. Een gevarieerde polder met een boeiende bevolking, gelegen in de zuid-westhoek van de provincie Utrecht. Salomon Herman Hamburger - beter bekend onder zijn schrijversnaam Herman de Man - bracht er zijn jeugd door. Uit zijn vele streekromans blijkt wel hoezeer hij aan de Lopikerwaard zijn hart had verpand. Treffend typeerde hij zichzelf in zijn roman ’Geiten’, als ’een zoeker naar het hart van mensen, die in het hart van Holland leven’. De jubilerende NCRV haalt deze, in 1946 bij een vliegtuig-ongeval omgekomen, zoeker en schrijver op bewonderingswaardige wijze voor het voetlicht via de verfilming van één van zijn karakteristieke romans. Het boek dat u nu in de hand genomen hebt, vraagt aandacht voor de waard en De Man; een gelukkige keuze. Een waardevol initiatief, dat grote waardering verdient. Het (beter) leren kennen van de Lopikerwaard en de schrijver Herman de Man is de moeite dubbel en dwars waard. Ja, ik hoop dat dit lezenswaardig en wetenswaardig boek zal bijdragen aan de belangstelling voor historie, cultuur en natuur van de kostelijke streek tussen Lek en IJssel. Drs. M.A.A. Schakel, Burgemeester van Lopik.

In 1925 schreef Herman de Man zijn meest bekende roman: "Het wassende water". De verfilming van dit boek door de NCRV was voor de Stichting WBL aanleiding om een boek te publice-ren over "de waard" en De Man. Enerzijds "de waard": de eeuwenlange strijd van de inwoners van de Lopikerwaard tegen het wassende water de ontginning van het gebied, de eerste bewoning, de bebouwingsgeschiedenis de veranderingen na de Tweede Wereldoorlog, en met name de invloed van de ruilverkaveling op de Lopikerwaard, anderzijds De Man: zijn jeugdjaren in de Lopikerwaard — het veelbewogen leven van de schrijver — de invloed hiervan op zijn vele romans en andere publikaties zijn plotselinge dood - onder tragische omstandigheden - in 1946. Aan het boek hebben meegewerkt: de historicus Bernt Feis (red.), de architekt Dick de Haan, de biologe Thea Horsmans en de neerlandicus (tevens bestuurslid van de Vereniging Herman de Man) Gé Vaartjes. Het onderwerp "De Lopikerwaard, in het land van Herman de Man" wordt door hen vanuit verschillende invalshoeken belicht. Het boek bevat een aantal citaten uit bekende boeken van Herman de Man - zoars."Heilig Pietje de Booy" en "De barre winter van negentig" - en meer dan 70 foto's, tekeningen eb kaartjes. Opgenomen zijn ook een aantal foto's uit de NCRV-film en het interieur van de boerderij, waar een aantal scènes werden opgenomen. "De Lopikerwaard, in het land van Herman de Man" verschijnt onder auspiciën van de Stichting WBL. Secr.: Pastoorsakker 1 3425 ET Snelrewaard

Voorwoord 

Er was eens - vele eeuwen geleden - een riviertje dat Lobeke heette, en zich door een veenwildernis kronkelde. Deze Lobeke vormde rond de 11e eeuw de uitvoerbasis voor de grote ontginning van de woestenij tussen de rivieren Lek, IJssel en Vlist. Aan de oevers van de Lobeke groeide in de loop der eeuwen het dorp Lopica, later Loopwijc, Locop en tenslotte Lopik genoemd. En zo werd Lobeke naamgever van de Lopikerwaard, een uitgestrekte schilderachtige polder in het Groene Hart van Holland. Een gevarieerde polder met een boeiende bevolking, gelegen in de zuid-westhoek van de provincie Utrecht. Salomon Herman Hamburger - beter bekend onder zijn schrijversnaam Herman de Man - bracht er zijn jeugd door. Uit zijn vele streekromans blijkt wel hoezeer hij aan de Lopikerwaard zijn hart had verpand. Treffend typeerde hij zichzelf in zijn roman ’Geiten’, als ’een zoeker naar het hart van mensen, die in het hart van Holland leven’. De jubilerende NCRV haalt deze, in 1946 bij een vliegtuig-ongeval omgekomen, zoeker en schrijver op bewonderingswaardige wijze voor het voetlicht via de verfilming van één van zijn karakteristieke romans. Het boek dat u nu in de hand genomen hebt, vraagt aandacht voor de waard en De Man; een gelukkige keuze. Een waardevol initiatief, dat grote waardering verdient. Het (beter) leren kennen van de Lopikerwaard en de schrijver Herman de Man is de moeite dubbel en dwars waard. Ja, ik hoop dat dit lezenswaardig en wetenswaardig boek zal bijdragen aan de belangstelling voor historie, cultuur en natuur van de kostelijke streek tussen Lek en IJssel. Drs. M.A.A. Schakel, Burgemeester van Lopik.

De mannen op de visbrug is een historische roman met IJsselstein als middelpunt. De dertiger jaren van de vorige eeuw worden uitvoerig besproken in dit vervolg op Stadje aan de IJssel. In dit boek wordt de periode van voor de Tweede Wereldoorlog in beeld gebracht. Door zijn persoonlijke schrijfstijl wordt u snel in het verhaal getrokken.

Herkomst en relatie tot de historie van de stad

Dit boek is meer dan een namenlijst. Het is een beschrijving van de ontstaansgeschiedenis van de IJsselsteinse straten in de periode van de 14e tot en met de 21e eeuw.

Hiermee wordt niet alleen beschreven wanneer deze straten hun naam verkregen, maar ook van waar naar waar deze lopen, in welke wijk deze zich bevingen, naar wie of wat zij vernoemd zijn, wat de aanleiding daartoe was en welke namen er mogelijk aan vooraf zijn gegaan.

Met vele wetenswaardigheden kan het gezien worden als een verrijking van de 700-jarige geschiedbeschrijving van IJsselstein.

`David Watkins A history of Western Architecture is te beschouwen als de volwaardige opvolger van N. Pevsners Outline of European Architecture (1943), dat generaties lang W esteuropese architecten en historici tot handboek van de geschiedenis van de architectuur heeft gediend. [...] Uit dit boek als geheel spreekt een monumentale rust, een intellectuele distinctie.' Prof. dr. Ed Taverne, hoogleraar architectuurgeschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen

Uit het Woord vooraf: 

De auteurs ook van de beste bestaande geschiedschrijvingen van de westerse architectuur hebben de moderne architectuur gezien als een onveranderlijke norm die is verankerd in de natuur van de moderne mens. Ze vatten de periode van 1750 tot heden op als een geleidelijke maar onontkoombare opgang naar de eindeloze hoogvlakte van de Moderne Beweging. In hun ogen was het verleden dood en begraven, een kerkhof van stijlen: renaissance, barok, neo-classicisme, enzovoort, elk met zijn eigen zerk, met daarop keurig vermeld de geboorte- en overlijdens- datum. Maar als we een cultuur willen bestuderen waar we zelf deel van uitmaken, lijkt het zinvoller deze te zien als een door- gaand proces dan als een museum van stijlen, eerder als een tuin dan als een kerkhof. Zonder de oude aanduidingen als barok en classicisme helemaal overboord te zetten, geven we er de voorkeur aan de onverminderde validiteit en vitaliteit van de klassieke architectuurtraditie te benadrukken die het werk van, bijvoorbeeld, Iktinos in het Athene van de vijfde eeuw v.C. verbindt met dat van McKim, Mead en White in het twintigsteeeuwse New York.